กรรณะนอนหนุนตักของพระนางกุนตี ส่วนพระนางกุนตีก็น้ำตาหลั่นรินที่ในที่สุดก็ได้พบและแสดงความห่วงหาอาทรลูกชายคนโตคนนี้ ทั้งสองนิ่งเงียบเพื่อดื่มด่ำความสุขที่ไม่ได้รับมาอย่างยาวนาน จนเวลาล่วงเลยไปก็ไม่มีใครกล่าวคำพูดใดๆ ออกมา
พระนางกุนตีเอ่ยปากบอกกรรณะว่า มาเถอะ ออกจากทัพของทุรโยธน์แล้วไปเข้าร่วมกับกองทัพปาณฑพ น้องๆ ของเจ้า ด้วยฐานะของพี่ชายคนโต ไม่ว่าสิ่งใดที่ยุธิษเฐียรจะได้รับ จะตกเป็นของกรรณะแทน และน้องๆ ทั้งหลายจะสนับสนุนกรรณะให้เป็นผู้นำของพี่น้องปาณฑพ
ข้อเสนอของพระนางกุนตี ทำเอากรรณะที่ตกอยู่ในภวังค์ต้องกลับมาสู่โลกความเป็นจริง กรรณะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากพระนางกุนตี น้ำตาคลอเบ้าแล้วบอกกับพระนางกุนตีว่า ข้อเสนอของพระนางน่าสนใจ แต่ตนไม่อาจละทิ้งทุรโยธน์ผู้ที่เป็นคนให้โอกาส ในวันที่ตนไม่มีผู้ใดให้พักพิง กรรณะรักทุรโยธน์เสียยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก และยินยอมทำทุกอย่างตามความต้องการของทุรโยธน์ต่อให้เป็นการจะต้องสู้รบกับน้องชายตนเองก็ตาม
กรรณะขอร้องให้พระนางกุนตีเก็บเรื่องที่ตนเป็นพี่ชายของพี่น้องปาณฑพเอาไว้ อย่าให้ใครได้รู้เรื่องนี้ ส่วนตนจะขอสัญญาว่าเมื่อใดก็ตามที่ต้องสู้รบกับพี่น้องปาณฑพคนใด จะรบอย่างเต็มที่แต่จะไว้ชีวิต ยกเว้นก็เพียงอรชุนเท่านั้นที่จะต้องสู้จนกว่าจะมีฝ่ายใดจบชีวิตลงไปเท่านั้น
พระนางกุนตีเมื่อเห็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวของกรรณะก็ได้แต่ยอมรับ ทั้งสองโอบกอดกันเป็นครั้งสุดท้าย โดยต่างคนต่างรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้จะเกิดเพียงครั้งเดียวในชีวิตอันแสนเศร้านี้เท่านั้น