เนื้อเรื่องมหาภารตะ

การรบดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งดวงตะวันลับขอบฟ้าซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาพักรบชั่วคราว ผู้บัญชาการรบของแต่ละฝ่ายต่างก็สั่งให้ถอนกำลังออกจากสนามรบ เป็นอันจบการรบวันแรก ระหว่างที่ยุธิษเฐียรพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการทำศึก ก็รำพึงรำพันกับกฤษณะว่า...

การต่อสู้ล่วงเลยไปจนตะวันบ่ายคล้อย ท่ามกลางกองกำลังที่เข้ามาสนับสนุนอภิมันยุ มีเจ้าชายอัตราซึ่งเป็นโอรสของท้าววิราฏ คนเดียวกันกับที่อรชุนเคยปลอมตัวไปเป็นสารถีร่วมรบด้วยกัน เจ้าชายอัตรารบอย่างเต็มกำลังจัดการเหล่าแม่ทัพนายกองของฝั่งเการพไปหลายคน...

ระหว่างที่ท้าวภีษมะเร่งรถม้าทำลายล้างกองทัพปาณฑพสร้างความหวาดกลัวไปทั้่วสมรภูมิ ฝั่งพี่น้องปาณฑพเห็นท่าไม่ดี อภิมันยุ ผู้เป็นบุตรชายของอรชุนก็เร่งรถม้าเข้าไปรับศึก อภิมันยุรับมือการโจมตีของท้าวภีษมะได้อย่างสูสี...

แม้ว่าเราจะได้ยินอรชุนกับกฤษณะสนทนากันเป็นเวลาเนิ่นนาน แต่ในความเป็นจริงนั้น เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น สิ้นเสียงสังข์ของอรชุนและกฤษณะ กองทัพทั้งสองก็เริ่มเข้าตะลุมบอนกันในทันที ฝ่ายปาณฑพมีแม่ทัพที่แสดงความแข็งแกร่งคือภีมะ...

กฤษณะได้ฟังคำขอของอรชุน ก็แสดงร่างจริงของตนเอง ในรูปแบบของพระผู้เป็นเจ้าให้อรชุนได้เห็น ภาพอันยิ่งใหญ่ปรากฏต่อหน้าอรชุน อรชุนได้เห็นฤาษีผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย เห็นแสงสว่างประหนึ่งดวงอาทิตย์นับพันดวง อรชุนเห็นภาพบรรดาแม่ทัพทั้งหลายของฝั่งเการพ...

กฤษณะกล่าวคำสอนอันยืดยาว ไม่ว่าจะเป็นหลักการของการที่มนุษย์ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนเอง หลักการของกรรมและผลของกรรม หลักการที่มีแก่นของความสำคัญเพียงแค่ อรชุนจงทำในสิ่งที่ตนเองต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่าไปใส่ใจ...

กฤษณะเห็นอรชุนล้มลงอย่างอ่อนแรง จึงพูดเร่งให้อรชุนรวบรวมสติและกลับมาทำหน้าที่ของตน กฤษณะพูดถึงแนวคิดเรื่องของความเป็นอมตะของวิญญาณ สิ่งที่อรชุนทำลายล้างนั่นเป็นเพียงแค่สังขารหรือร่างกายเท่านั้น ส่วนวิญญาณของคนผู้นั้นก็จะเข้าสู่วงจรของการเกิดอีกครั้ง...

อรชุนเหม่อมองไปในกองทัพเการพ และทำสิ่งที่ไม่มีใครนึกฝัน นั่นคือวางธนูของตนเองลง อรชุนกล่าวกับกฤษณะว่าตนรู้สึกเศร้าเสียใจ และไม่อาจทำศึกครั้งนี้ได้ กฤษณะท่านลองมองดู แต่ละคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นญาติพี่น้องของเราทั้งสิ้น ตนไม่คิดว่าการสังหารญาติๆ...

ระหว่างที่ทัพทั้งสองตั้งประจันหน้ากัน อรชุนขอให้กฤษณะนำรถศึกของตนเดินล้ำหน้าออกจากกองทัพ ภาพลักษณ์ของอรชุนในวันนี้นับเป็นยอดขุนศึกสงครามอย่างแท้จริง อรชุนแต่งกายด้วยชุดเกราะนักรบซึ่งได้รับประทานเป็นของขวัญจากพระอินทร์บิดาของตน...

ในคืนก่อนหน้าที่สงครามจะเริ่มต้น ฤาษีวยาสได้เดินทางเข้าพบท้าวธฤตราษฏร์ เพื่อย้ำเตือนว่าต่อจากนี้เหล่าราชาที่เข้าร่วมสงคราม รวมถึงพระโอรสทั้งหลายจะต้องเสียชีวิตทั้งหมด ขอให้ท้าวธฤตราษฏร์เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี...

หลังจากผ่านการเตรียมการอันมากมาย ในที่สุดทัพของราชสำนักหัสตินาปุระ นำโดยผู้บัญชาการรบภีษมะ ก็ได้ตั้งหลักประจันหน้ากับกองทัพพี่น้องปาณฑพ นำโดยผู้บัญชาการรบธฤตทยุมน์ กองทัพทั้งสองได้บรรลุข้อตกลงเบื้องต้นของการทำสงคราม เช่น การรบจะถูกกำหนดให้เริ่มต้นเวลาเช้า...

กรรณะนอนหนุนตักของพระนางกุนตี ส่วนพระนางกุนตีก็น้ำตาหลั่นรินที่ในที่สุดก็ได้พบและแสดงความห่วงหาอาทรลูกชายคนโตคนนี้ ทั้งสองนิ่งเงียบเพื่อดื่มด่ำความสุขที่ไม่ได้รับมาอย่างยาวนาน จนเวลาล่วงเลยไปก็ไม่มีใครกล่าวคำพูดใดๆ ออกมา พระนางกุนตีเอ่ยปากบอกกรรณะว่า...

ในค่ำคืนก่อนการรบจะเริ่มขึ้น พระนางกุนตีได้เดินทางไปพบกับกรรณะ ณ พื้นที่ที่กรรณะทำพิธีบวงสรวงสุริยเทพเป็นประจำทุกวัน กรรณะสังเกตเห็นพระนางเดินตรงเข้ามา จึงเอ่ยปากถามพระนางกุนตีถึงสาเหตุที่ทรงเดินทางมาพบถึงที่แห่งนี้ พระนางกุนตีอ้ำอึ้งอยู่สักพัก...

ทางด้านกองทัพเการพ ในค่ำคืนหลังจากที่เคลื่อนย้ายกองทัพทั้ง 11 อักเษาหิณี มาตั้งหลักที่ฟากหนึ่งของทุ่งกุรุเกษตร เหล่าผู้นำกองทัพพันธมิตรได้เข้าร่วมการประชุมเพื่อกำหนดผู้บัญชาการกองทัพ เหล่าผู้นำที่เข้าร่วมนั้นได้แก่ ท้าวภีษมะ กฤปาจารย์ โทรณาจารย์ ท้าวศัลยะ...

กฤษณะเดินทางกลับมายังฐานที่มั่นของพี่น้องปาณฑพที่เมืองอุปปลาวัย ซึ่งทุกคนกำลังเฝ้ารอผลของการเจรจาอยู่แล้ว เมื่อเข้าถึงที่ประชุมพันธมิตรฝั่งพี่น้องปาณฑพ กฤษณะเล่าถึงคำตอบของท้าวธฤตราษฏร์ และความพยายามในการจับตัวกฤษณะของทุรโยธน์ให้ทุกคนในที่ประชุมฟัง...