อรชุนเหม่อมองไปในกองทัพเการพ และทำสิ่งที่ไม่มีใครนึกฝัน นั่นคือวางธนูของตนเองลง อรชุนกล่าวกับกฤษณะว่าตนรู้สึกเศร้าเสียใจ และไม่อาจทำศึกครั้งนี้ได้ กฤษณะท่านลองมองดู แต่ละคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นญาติพี่น้องของเราทั้งสิ้น ตนไม่คิดว่าการสังหารญาติๆ และพี่น้องของตนนั้นเป็นเรื่องที่สมควรกระทำ
ตนไม่อยากชนะในสงครามครั้งนี้ และยิ่งไม่อาจครอบครองสมบัติหรือแผ่นดินใดๆ ที่ได้มาจากการทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ เป็นการดีกว่าเสียอีกที่ตนจะถูกสังหารโดยฝีมือของทุรโยธน์ให้มันจบเรื่องราวนี้ไป จากนั้นอรชุนก็ทรุดตัวลงนั่งไม่เหลือความองอาจของนักรบผู้ยิ่งใหญ่อีกต่อไป
กฤษณะหันกลับมามองอรชุนและกล่าวออกมาว่า อรชุนข้าแนะนำให้ท่านรวบรวมสติและเตรียมตัวทำสงครามเสียที แต่อรชุนก็ปฏิเสธที่จะทำตาม