การรบดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งดวงตะวันลับขอบฟ้าซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาพักรบชั่วคราว ผู้บัญชาการรบของแต่ละฝ่ายต่างก็สั่งให้ถอนกำลังออกจากสนามรบ เป็นอันจบการรบวันแรก
ระหว่างที่ยุธิษเฐียรพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการทำศึก ก็รำพึงรำพันกับกฤษณะว่า ตนรู้ซึ้งแล้วว่าการทำสงครามนั้นเป็นทางเลือกที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย ไพร่พลของพี่น้องปาณฑพเสียหายไปมากมายจากฝีมือของท้าวภีษมะผู้เป็นปู่ของตน อีกทั้งเจ้าชายอัตรา โอรสของท้าววิราฏก็ต้องมาสังเวยชีวิตในวันนี้
ตนเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดกฤษณะจึงพยายามนักหนาที่จะรักษาสันติภาพ ในขณะที่ตนเองพูดแต่ว่าจะต้องทำศึกเท่านั้นถึงจะจบเรื่องราวเหล่านี้ลงได้ ยุธิษเฐียรทอดถอนใจเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่างและภาวนาให้สงครามนี้จบลงโดยไวและไม่มีผู้ใดต้องบาดเจ็บล้มตาย โดยเฉพาะพี่น้องคนสำคัญของตน
การรบที่ทุ่งกุรุเกษตรวันแรก สั่งสอนให้ยุธิษเฐียรเข้าใจความโหดเหี้ยมของสงครามได้มากกว่าที่เคยพบเจอมาทั้งชีวิต