กฤษณะกล่าวคำสอนอันยืดยาว ไม่ว่าจะเป็นหลักการของการที่มนุษย์ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนเอง หลักการของกรรมและผลของกรรม หลักการที่มีแก่นของความสำคัญเพียงแค่ อรชุนจงทำในสิ่งที่ตนเองต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่าไปใส่ใจ
อรชุนได้รับฟังธรรมอันประเสริฐที่ออกจากปากของผู้ได้ชื่อว่าเป็นอวตารของพระผู้เป็นเจ้าก็เกิดความเข้าใจ และเริ่มแยกแยะอะไรได้มากขึ้น แต่ยังคงสอบถามกฤษณะถึงข้อสงสัยบางประการที่ติดค้างในใจ เช่น เพราะเหตุใดมนุษย์ถึงมักทำเรื่องชั่วร้าย อยากรู้ว่าเหตุใดกฤษณะถึงเข้าใจเรื่องราวความเป็นมาเป็นไปของทุกสรรพสิ่ง
การสนทนาระหว่างกฤษณะและอรชุน ดำเนินไปอีกเนิ่นนาน สิ่งใดที่อรชุนถาม กฤษณะก็มีคำตอบให้อรชุนทุกข้อ แต่ละคำตอบช่วยให้อรชุนคลายปมข้อสงสัยในใจของตนจนท้ายที่สุดก็หมดสิ้นความสงสัย
ท้ายที่สุดอรชุนขอให้กฤษณะแสดงร่างในแบบพระผู้เป็นเจ้าสักครั้ง
*** คำสอนของกฤษณะที่ให้แก่อรชุนในครั้งนี้ นับเป็นข้อปฏิบัติที่สำคัญ ซึ่งในภายหลังได้มีการรวบรวมเป็นคัมภีร์ 1 เล่ม ชื่อว่า ภควัตคีตา หรือบทเพลงของพระผู้เป็นเจ้า